பதினான்காவது அத்தியாயத்தில், ஸ்ரீ கிருஷ்ணர் ஜட இயற்கையின் மூன்று முறைகளையும், அவை மனிதர்களை வழிநடத்தும் விதத்தையும் விளக்கினார். இந்த பதினேழாவது அத்தியாயத்தில், குணங்களின் தாக்கத்தைப் பற்றி அதிக விரிவாகப் பேசுகிறார். ஸ்ரீ கிருஷ்ணர் நம்பிக்கை மனித இயல்பின் பிரிக்கமுடியாத அம்சம் என்றதால் எவரும் நம்பிக்கை அற்று இருக்க முடியாது என்று விளக்குகிறார். ஆனால் அவர்களின் மனதின் இயல்பைப் பொறுத்து, மக்களின் நம்பிக்கை நன்மை, உணர்ச்சி, மற்றும் அறியாமை போன்ற நிறங்களைப் பெறுகிறது. அவர்களின் நம்பிக்கையின் தன்மை அவர்களின் வாழ்க்கையின் தரத்தை தீர்மானிக்கிறது. மக்கள் தங்கள் இயல்புகளுக்கு ஏற்ப உணவையும் விரும்புகிறார்கள். ஸ்ரீ கிருஷ்ணர் உணவை மூன்று வகைகளாகப் பிரித்து, இவை ஒவ்வொன்றும் நம்மீது ஏற்படுத்தும் தாக்கத்தைப் பற்றி விவாதிக்கிறார். பின்னர் அவர் தியாகம் (யஞ்ஞம்) என்ற தலைப்பிற்குச் செல்கிறார் மற்றும் இயற்கையின் மூன்று முறைகளில் ஒவ்வொன்றிலும் தியாகம் வெவ்வேறு வடிவங்களை எடுக்கிறது என்பதை விளக்குகிறார். அத்தியாயம் எளிமை (த1பஹ-த1பம்) என்ற விஷயத்திற்கு நகர்கிறது மற்றும் உடல், பேச்சு மற்றும் மனதின் துறவுகளை விளக்குகிறது. இந்த வகையான சிக்கனங்கள் ஒவ்வொன்றும் நன்மை, ஆர்வம் அல்லது அறியாமை ஆகியவற்றின் பாதிப்பின் படி வெவ்வேறு வடிவத்தை எடுக்கின்றன. பின்னர் தருமம் ( தா3ன்- தா33னம்) என்ற தலைப்பு விவாதிக்கப்பட்டு அதன் மூன்று பிரிவுகள் விவரிக்கப்பட்டுள்ளன.
இறுதியாக, ஸ்ரீ கிருஷ்ணர் மூன்று குணங்களுக்கு அப்பால் சென்று, முழுமையான உண்மையின் வெவ்வேறு அம்சங்களைக் குறிக்கும் 'ஓம் த1த்1 ஸத்1' வார்த்தைகளின் கருத்தையும் உகந்த தன்மையையும் விளக்குகிறார். ‘‘ஓம்’ என்ற எழுத்து வடிவமற்ற கடவுளின் அம்சத்தின் பிரதிநிதித்துவத்தின் ஒரு குறியீடாகும்; செயல்பாடுகள் மற்றும் சடங்குகளை ஒப்புயர்வற்ற இறைவனுக்கு அர்ப்பணிப்பதற்காக 'தத்' என்ற எழுத்து உச்சரிக்கப்படுகிறது; 'ஸத்' என்ற சொல்லுக்கு நித்திய நன்மை மற்றும் நல்லொழுக்கம் என்று பொருள். ஒன்றாக எடுத்துக்கொண்டால், 'ஓம் தத் ஸத்' வார்த்தைகள் ஆழ்நிலை என்ற கருத்தை வெளிப்படுத்துகின்றன. வேதத்தின் கட்டளைகளைப் பொருட்படுத்தாமல் செய்யப்படும் தியாகம், துறவு, தர்மம் ஆகியவற்றின் பயனற்ற தன்மையை வலியுறுத்துவதன் மூலம் அத்தியாயம் முடிவடைகிறது.
அர்ஜுனன் சொன்னார்: ஓ கிருஷ்ணா, வேதத்தின் கட்டளைகளை மதிக்காமல், நம்பிக்கையுடன் வழிபடுபவர்களின் நிலைமை என்ன? நன்மை, ஆர்வம். அறியாமை ஆகிய மூன்று முறைகளில் அவர்களின் நம்பிக்கை எந்த பயன் முறையை சார்ந்தது?
ஒப்புயர்வற்ற தெய்வீக ஆளுமை கூறினார்: ஒவ்வொரு மனிதனும் நன்மை (ஸாத்வீகம்), ஆர்வம் (ராஜஸம்) அல்லது அறியாமை (தாமஸம்) ஆகிய மூன்று வகையான நம்பிக்கைகளுக்குள் பிறக்கிறார்கள். இப்போது இதைப் பற்றி என்னிடம் கேள்.
எல்லா மனிதர்களின் நம்பிக்கையும் அவர்களின் மனதின் இயல்புக்கு ஒத்துப்போகிறது. அவர்களுடைய நம்பிக்கையின் தன்மை எதுவோ அதுவே அவர்களுடைய ஆளுமையின் குணமாகிறது.
நல்வழியில் இருப்பவர்கள் தேவலோக தெய்வங்கள் வணங்குகிறார்கள்; பேரார்வம் கொண்டவர்கள் யக்ஷர்களையும் ராட்சசர்களையும் வணங்குகிறார்கள்; அறியாமை நிலையில் உள்ளவர்கள் பேய்களையும் ஆவிகளையும் வணங்குகிறார்கள்.
சிலர் கடுமையான துறவறங்களைச் செய்கிறார்கள், அவை வேதவசனங்களால் கட்டளையிடப்படவில்லை, மாறாக பாசாங்குத்தனம் மற்றும் அகங்காரத்தால் தூண்டப்படுகின்றன. ஆசை மற்றும் பற்றுதலால் தூண்டப்பட்டு, அவர்கள் தங்கள் உடலின் உறுப்புகளை மட்டுமல்ல, அவர்களுக்குள் பரமாத்மாவாக வசிக்கும் என்னையும் துன்புறுத்துகிறார்கள். இப்படிப்பட்ட முட்டாள் தனமான மனிதர்கள் கொடூரமான போக்கு கொண்டவர்கள் என்று கூறப்படுகிறது
மக்கள் விரும்பும் உணவு அவரவர் விருப்பத்திற்கேற்ப உள்ளது. துறவறம் மற்றும் தொண்டு ஆகியவற்றை விரும்புவர்களுக்கும் இதுவே உண்மை (அல்லது முன்னோடியாக). இப்போது என்னிடமிருந்து வேறுபாடுகளைக் கேள்.
நல்வழியில் இருப்பவர்கள் ஆயுட்காலம் , நல்லொழுக்கம், வலிமை, ஆரோக்கியம், மகிழ்ச்சி மற்றும் திருப்தி ஆகியவற்றை மேம்படுத்தும் உணவுகளை விரும்புகிறார்கள். இத்தகைய உணவுகள் சாறு நிறைந்ததாகவும், சதைப்பற்றுள்ளதாகவும், ஊட்டமளிப்பதாகவும், இயற்கையாகவே சுவையாகவும் இருக்கும்.
மிகவும் கசப்பான, அதிக புளிப்பு, உப்பு, மிகவும் சூடான, காரமான, உலர்ந்த மற்றும் காரமான உணவுகள், ஆர்வமுள்ள நபர்களுக்கு மிகவும் பிடித்தமானவை. இத்தகைய உணவுகள் வலி, துக்கம் மற்றும் நோய்களை உருவாக்குகின்றன.
அதிகமாகச் சமைக்கப்பட்ட, நாட்பட்ட, சுவையற்ற அழுகிய, மாசுபட்ட மற்றும் தூய்மையற்ற உணவுகள் அறியாமை முறையில் உள்ளவர்களுக்கு மிகவும் பிடித்தமானவை.
பலன்களை எதிர்பாராமல், கடமை என்ற மன உறுதியுடன் வேத கட்டளைகளின்படி செய்யப்படும் யாகம் நற்குணத்தின் இயல்புடையது.
ஓ பரதர்களில் சிறந்தவனே, பொருள் நன்மைக்காக அல்லது பாசாங்குத்தனமான நோக்கத்துடன் செய்யப்படும் யாகம் ஆர்வத்தின் முறையில் உள்ளது என்பதை அறிந்து கொள்..
நம்பிக்கை இல்லாத, வேதத்தின் கட்டளைகளுக்கு மாறாக, மந்திரங்களை உச்சரிக்காமல், எந்த உணவையும் வழங்காமல், எந்தவிதமான தானம் செய்யாத தியாகம் அறியாமை முறையில் செய்யப்பட்டதாக கருதப்பட வேண்டும்.
எப்பொழுது தூய்மை, எளிமை, ப்ரஹ்மசரியம், அகிம்சை ஆகியவற்றைக் கடைப்பிடிக்கும்போது பரமாத்மா. ப்ராஹ்மணர்கள், ஆன்மிக குரு, ஞானிகள், பெரியோர்கள் ஆகியோரின், வழிபாடு உடலின் துறவறம் என்று அறிவிக்க,ப்படுகிறது.
துன்பத்தை ஏற்படுத்தாத வார்த்தைகள், உண்மையுள்ளவை, புண்படுத்தாதவை, நன்மை தரக்கூடியவை, அத்துடன் வேத ஶாஸ்திரங்களைத் தொடர்ந்து ஓதுதல் - இவை பேச்சின் துறவறம் என அறிவிக்கப்படுகின்றன.
சிந்தனையின் அமைதி, மென்மை, மௌனம், சுயக்கட்டுப்பாடு மற்றும் நோக்கத்தின் தூய்மை - இவை அனைத்தும் மனத்தின் துறவறம் என அறிவிக்கப்படுகின்றன.
தீவிர நம்பிக்கை கொண்ட பக்தியுள்ள நபர்கள் பொருள் பலன்களுக்காக ஏங்காமல் இந்த மூன்று மடங்கு துறவுகளை கடைப்பிடிக்கும்போது, அவர்கள் முறையில் செய்யப்பட்ட துறவரங்கள் என்று குறிப்பிடப்படுகிறது.
புகழ், மரியாதை மற்றும் ஆன்ற மதிப்பைப் பெறுவதற்காக ஆடம்பரத்துடன் செய்யப்படும் துறவற செயல் உணர்ச்சியின் பயன்முறையில் உள்ளது. அதன் நன்மைகள் கணத்தில் மறைகின்ற மற்றும் நிலையற்றவை.
குழப்பமான கருத்துக்களைக் கொண்டவர்களால் மேற்கொள்ளப்படும் , தன்னைத் துன்புறுத்தும் அல்லது பிறருக்குத் தீங்கு விளைவிக்கும் துறவற செயல் அறியாமை முறையின் அடிப்படையில் விவரிக்கப்படுகிறது.
ஒரு தகுதியான நபருக்கு சரியான நேரத்தில், சரியான இடத்தில், பிரதிபலனாக எதையும் கருத்தில் கொள்ளாமல், மற்றும் கொடுப்பது சரியானது என்பதால் வழங்கப்படும் கொடை நன்மையின் முறையில் வகைப்படுத்தப்படுகிறது.
ஆனால் மகிழ்சியிண்மையுடன், வெகுமதியை எதிர்பார்த்து திரும்ப கிடைக்கும் என்ற நம்பிக்கை மற்றும் தயக்கத்துடன் கொடுக்கப்படும் கொடை, உணர்ச்சியின் முறையில் செய்யப்படுவதாக கூறப்படுகிறது.
தகுதியற்ற நபர்களுக்கு தவறான இடத்திலும், தவறான நேரத்திலும் மரியாதை காட்டாமலும், இகழ்ச்சியுடனும் கொடுக்கப்படும் கொடை, அது அறிவின்மையின் இயல்புடையதாக கருதப்படுகிறது.
'ஓம் தத் ஸத்' என்ற வார்த்தைகள் படைப்பின் தொடக்கத்திலிருந்தே ஒப்புயர்வற்ற முழுமையான உண்மையின் அடையாளப் பிரதிநிதிகளாக அறிவிக்கப்பட்டுள்ளன. இவைகளில் இருந்துபுரோகிதர்களும், வேதங்களும், தியாகங்களும் வந்தன.
எனவே, யாகம் செய்யும் போதும், தானம் செய்யும்போதும், தவம் செய்யும்போதும், வேதங்களை விளக்குவோர் எப்போதும் வேத கட்டளைகளின்படி ஓம் என்று உச்சரிப்பதன் மூலம் தொடங்குகிறார்கள்.
பலனளிக்கும் வெகுமதிகளை விரும்பாதவர்கள், ஆனால் பொருள் சிக்கல்களிலிருந்து விடுபட முற்படுபவர்கள், துறவற செயல்கள், தியாகம் மற்றும் தர்மம் போன்ற செயல்களுடன் உச்சரிக்கிறார்கள்.
'ஸத்' என்ற சொல்லுக்கு நித்திய இருப்பு மற்றும் நன்மை என்று பொருள். ஓ அர்ஜுனா, இது ஒரு நல்ல செயலை விவரிக்கவும் பயன்படுத்தப்படுகிறது. தியாகம், தவம், மற்றும் தானம் ஆகியவற்றின் செயல்பாட்டில் நிலைநிறுத்தப்பட்டவையும், ஸத் என்ற வார்த்தையால் விவரிக்கப்படுகிறது. எனவே, அத்தகைய நோக்கங்களுக்காக எந்தவொரு செயலுக்கும் 'ஸத்' என்று பெயர்.
ப்ருதையின் மகனே, நம்பிக்கையில்லாமல் செய்யும் தியாகம், தானம் அல்லது தவம் எதுவாக இருந்தாலும் அது அஸத் எனப்படும். அவை இம்மையிலும் மறுமையிலும் பயனற்றவை.
